Wandelen op Omberg en vogels kijken bij Tåkern

Praktisch

Lengte:

6 km

Startpunt:

Parkeerplaats Stocklycke

Coördinaten:

Sinds kort hebben wij een daktent en die moest uiteraard uitgeprobeerd worden. Voor ons eerste micro-avontuur rijden we naar Östergötland, waar we gaan wandelen op Omberg en vogels gaan kijken bij Tåkern. We hebben zin in een weekend vol natuur, cultuurhistorie en wandelen, met het Vättern als decor.

De daktent hebben we gekocht omdat Zweden groot is en je niet iedere keer een dure hotelovernachting wilt boeken. Nu kunnen we heel eenvoudig ergens naartoe rijden en overnachten, zodat we een gebied wat beter kunnen bekijken en kunnen genieten van de Zweedse natuur. Nog een fotografisch voordeel: de zonsondergang en -opkomst kunnen probleemloos meegepakt worden. Precies dat gaan we dit weekend doen.

Wandelen op Omberg
We rijden vroeg weg en scoren onderweg bij een leuk, in jaren 70-stijl ingericht bakkertje een fika. Daarvan genieten we op een bankje bij de hoofdparkeerplaats van Ekopark Omberg, terwijl we ondertussen de kaart van het gebied bestuderen. We besluiten de Ellen Keys led van 6 kilometer te wandelen en kiezen ervoor om de wandelroute met de klok mee te lopen, want dan hebben we de flinke klim naar het letterlijke hoogtepunt van het ekopark meteen gehad: de Hjässan, met 261 meter het hoogste punt van Omberg.

Vanaf de Hjässan hebben we een enorm uitzicht over het Vättern en Tåkern. Ooit was deze heuvel een oud fort. Vanaf deze hoogte konden ze de vijand natuurlijk al van ver zien aankomen. Daarna lopen we weer naar beneden en komen bij het huis van Ellen Key, een schrijfster uit de late 19e eeuw die hier haar huis bouwde. Ze werd wereldberoemd met haar boek De eeuw van het kind, waarin ze stelde dat kinderen meer ruimte en respect moesten krijgen voor hun eigen ontwikkeling. Het huis staat prachtig aan het Vättern. Op de vlonder en bij de koepel zouden we het liefst de hele dag willen blijven zitten. Wat een prachtige plek! Ook het landhuis zelf is een bijzondere mix van Italiaanse architectuur, jugendstil en Zweedse bouw.

We wandelen verder door het beukenbos van het natuurreservaat. Hier staan enorme beuken en eiken. Het is een machtig gezicht. Het is een van de noordelijkste beukenbossen van Zweden. In het voorjaar staan hier bosanemonen, hyacinten en daslook. We zetten het meteen in de agenda om dan terug te komen.

Inmiddels lopen we een stuk samen met de Östgötaleden, een langeafstandswandelroute door de hele regio. Je kunt ook een veel langere wandelroute over Omberg lopen: de Signatureled Omberg. Deze route is ongeveer 26 kilometer lang en gaat rondom de gehele berg.

Wij komen aan bij Stocklycke Hamn, waar we een prachtig uitzicht hebben over het Vättern. Daarna keren we terug naar de auto.

Van Omberg naar Vadstena
Voor de middag kiezen we voor wat meer cultuurhistorie. We nemen de toeristenweg naar het noorden en stoppen onderweg nog bij het bekende uitzichtpunt Västra väggar. Daarna rijden we door naar Vadstena.

Centraal in deze middeleeuwse stad vinden we kasteel Vadstena uit 1545. Het is een robuust kasteel, compleet ommuurd en omgeven door een gracht. Het werd gebouwd in opdracht van koning Gustav Vasa en is het enige kasteel dat tijdens zijn regeerperiode is gesticht. De loodsen voor de overslag staan nog aan het haventje en aan de overkant ligt een klein spoorwegmuseum met een museumtrein.

Vadstena is toeristisch. Je kunt zelfs een rondleiding krijgen met een toeristenboemel. Wij gaan natuurlijk gewoon te voet. Op het Rådhustorget (raadhuisplein), met het stokoude raadhuis uit de 15e eeuw, scoren we een ijsje en lopen we het rondje dat op de informatiepanelen wordt aangegeven, langs de vele bezienswaardigheden.

We komen onder andere langs de kloosterkerk en het oude ziekenhuisje uit 1519. Het is een apart gebouwtje met een bijzondere sfeer. Tot de jaren 30 van de vorige eeuw was het nog altijd als ziekenhuisje in gebruik, zonder dat het gemoderniseerd werd. Aan de straatkant zie je het meest gefotografeerde toilet van Zweden. Het gat komt uit op de stoep…

We lopen terug naar het klooster. Het grote roodstenen gebouw is het oudste stenen gebouw van Zweden en dateert uit 1384. Ooit was het nog groter; een deel daarvan is te zien aan de fundamenten die nog zichtbaar zijn. De orde van de heilige Birgitta had hier een mooi uitzicht over het Vättern en wij hebben vanaf deze plek dan ook een goed zicht op de flinke buien die eraan komen. Hoog opbollende wolken, waar we de regen uit zien vallen.

Dat was niet het plan. Wat gaan we doen? Het avontuur afbreken en terug naar huis? Gewoon doorgaan met ons plan? Of eerst een hapje eten en daarna verder kijken? We besluiten gewoon door te gaan met ons plan. We gaan een hapje eten op het plein en als we klaar zijn, zien we dat de bui nog steeds komt, maar al kleiner is geworden. Met wat geluk zal hij nog verder uitdoven omdat het avond wordt. We hebben in ieder geval iets meer tijd om de tent droog op te zetten. Want in de stromende regen opzetten, dat zien we niet echt zitten.

Met de daktent naar Tåkern
We rijden naar de parkeerplaats van Naturum Tåkern. We vinden een leuk nisje tussen de bomen en binnen tien minuten, misschien nog wel korter, staat de tent. Wat heerlijk! Geen gedoe met stokken, binnentent en uitzoeken of alles wel goed gaat. Gewoon uitklappen, slaapzakken en kussens erin en klaar!

Tijd om toch nog even naar Tåkern te lopen. Bij het bezoekerscentrum staat een uitkijktoren en vanaf daar zien we in het avondlicht dat vele ganzen, zwanen, meerkoeten en zilverreigers naar hun slaapplekken gaan. We horen kraanvogels roepen, maar zien ze niet. En de regenbui? Die wordt kleiner en kleiner en verpietert helemaal. Zijn wij blij dat we hebben doorgezet.

Heerlijk comfortabel zitten we in onze grote daktent. Wat een ruimte hebben we! Het is wel wennen. Zal het alarm van de auto niet afgaan? Is het matras dik genoeg? En hoe (on)rustig is het hier?

De hele nacht blijven de kraanvogels en ganzen overvliegen en roepen, dus erg rustig is het niet. Het alarm van de auto gaat gelukkig niet af en we gaan iets bedenken om het matras wat dikker te maken. Dat vindt mijn rug toch wel prettiger. Verder hebben we een goede nacht gehad.

Ontbijten tussen de vogels
We zijn op tijd wakker en besluiten ons ontbijt op de uitkijktoren op te eten. Terwijl de zon opkomt, zien we de natuur wakker worden. Ook de boerenzwaluwen die in de toren nestelen zijn nog niet helemaal wakker en laten zich wel heel gemakkelijk fotograferen.
Euhh… wat zie ik daar? Zwijnen. Eén, twee, drie, vijf, zes. Op de opgespoten vogeleilandjes voor het bezoekerscentrum komt ineens een groepje zwijnen tevoorschijn. De ouders willen duidelijk niet dat de jongen te ver het slik op gaan. Ze duiken dan ook snel weer het riet in. Dan is er wat onrust. Er blijken twee visarenden over te vliegen.

Tijd voor een wandeling. Het heeft rond vijf uur licht geregend, dus de tent mag drogen terwijl wij naar de andere uitkijktorens lopen. Een rondje van 4 kilometer. We maken ons klaar en als we weer terug bij het startpunt van de route zijn, zien we ineens een flinke donkere lucht over het meer aankomen. Een blik op de buienradar leert dat we ons snel naar de tent moeten spoeden om hem alsnog in te klappen. Van deze bui, die hier zeker gaat vallen, wordt hij alleen maar natter dan hij nu is. Wederom bewijst het systeem zich, want in nog geen tien minuten zitten we terug onder de overkapping aan de rand van Tåkern om de bui af te wachten. Wat een topsysteem.

Wandelen over vlonderpaden bij Tåkern

Nadat de bui wegtrekt, beginnen we alsnog aan de route. Die bestaat voor 90 procent uit vlonderpad. Geweldig! Ik hou van vlonderpaden. We lopen langs bijzondere kalkgraslanden, waar het in het voorjaar een walhalla moet zijn van leuke soorten. Nu staat er nog opvallend veel blauwe knoop. We lopen ook veel door het riet. Het is net een doolhof. Veel rietvogels zijn al vertrokken.

Bij de tweede uitkijktoren hoor ik gepiep en na een kleine speurtocht vind ik een waterral die denkt dat hij genoeg verstopt zit. Als we uit het rietland komen, vliegt er een zeearend op. Inmiddels is het warm genoeg en dat vinden de hagedissen ook. Zij gebruiken het vlonderpad om op te warmen, net als de vele libellen en de vlinders.

Dan maant Bob mij om stil te staan. Ik was wat achtergebleven, maar als ik weer bij hem ben, wijst hij mij erop dat er onder een struikje een biggetje moet zitten. Ik zie niks, maar Bob heeft wel een bewijsplaatje. Anders had ik hem niet geloofd. We laten het bange varkentje maar met rust.

Als we terug zijn bij de auto, maken we nog een ronde langs alle andere uitkijktorens van het gebied. We zijn nog niet weg bij het bezoekerscentrum of een groep van ongeveer 100 kraanvogels staat in het veld. De boeren zijn hier hun graan aan het oogsten, dus de kraanvogels maken graag gebruik van de resten die op de akkers liggen. Ook vliegen er maar liefst vier zeearenden over. De uitkijkpunten bieden allemaal iets anders. Bij Hov hebben we uitzicht op een slikkerig gebied met strandlopers en plevieren. Wederom een zeearend, die wel heel dichtbij komt.

Bij Svälinge lopen we door een open loofbos. Bijna trapt Bob op een ringslang. Gelukkig een keer eentje die niet meteen wegkruipt. We hebben alle tijd om een foto te maken. Langs een kanaaltje met hele lieve grazende runderen lopen we weer terug. De laatste stop bij Väversunda is meer voor weidevogels in het voorjaar, want daar zien we nu niks.

Alvastra, een kloosterruïne vol geschiedenis
Nu we toch weer aan de westkant zijn, wil ik nog graag de ruïnes van het Alvastra Kloster zien. Ik ben dol op ruïnes, maar hier is de oude locatie wel heel erg goed beleefbaar. Wat een coole plek! We zwerven door de kelders en de gewelven. Het klooster werd gesticht in 1143. Het cisterciënzerklooster werd in 1530 opgeheven en daarna raakten de gebouwen in verval. Sindsdien is het een ruïne. Ook hier komen we de orde van Sint Birgitta tegen, net als in Vadstena.

De Rökstenen en een laatste fika
Verderop ligt nog de Rökstenen, een beroemde runensteen met de langste inscriptie die er bestaat. De steen werd gemaakt door een vader voor zijn overleden zoon. Er is geprobeerd een transcriptie te maken van de tekst, maar nog altijd is de betekenis een raadsel. Voordat we teruggaan, sluiten we ons tweedaagse avontuur af in Väderstad. Zonder dat we het weten, brengen we een bezoek aan een zeer bekende konditori met de sfeer uit 1930. Natuurlijk hoort daar een heerlijke fika bij.

Tijd om weer naar huis te gaan. Wat een prachtig weekend. De daktent is goedgekeurd. Omberg en Tåkern hebben ons in twee dagen een mooie combinatie van wandelen, vogels, natuur en cultuurhistorie laten zien. De Östgötaleden, de bossen van Omberg, het vogelrijke Tåkern en het uitzicht over het Vättern geven ons genoeg redenen om nog eens terug te komen. En dat gaan we zeker doen.

Hiking Omberg and Birdwatching at Tåkern
We set off on our first micro-adventure with our new rooftop tent, heading to Östergötland for two days of hiking, nature and cultural history. At Omberg, we follow the 6-kilometre Ellen Key Trail, climb Hjässan for views over Lake Vättern and Tåkern, and walk through one of Sweden’s northernmost beech forests. After exploring Vadstena, we spend the night beside Tåkern, where cranes, geese and other birds keep us company through the night. The next day brings more hiking on boardwalks, close encounters with a water rail, sea eagles, cranes, wild boar and a grass snake. We also explore the ruins of Alvastra Abbey and visit the famous Rök Runestone before ending our adventure with a fika in Väderstad.

Vandra på Omberg och skåda fåglar vid Tåkern
Vi ger oss ut på vårt första mikroäventyr med vårt nya taktält och åker till Östergötland för två dagar med vandring, natur och kulturhistoria. På Omberg vandrar vi den 6 kilometer långa Ellen Keys led, bestiger Hjässan med utsikt över Vättern och Tåkern och går genom en av Sveriges nordligaste bokskogar. Efter ett besök i Vadstena övernattar vi vid Tåkern, där tranor, gäss och andra fåglar håller oss sällskap under natten. Nästa dag väntar mer vandring på spänger, med närmöten med bland annat rördrom, havsörnar, tranor, vildsvin och en snok. Vi utforskar också ruinerna av Alvastra kloster och den berömda Rökstenen innan äventyret avslutas med en fika i Väderstad..