Praktisch
Lengte:
13,7 km
Startpunt:
Bauwerd, Sint-Pieters-Voeren, België
Coördinaten:
50.737714, 5.823774
De Belgische Voerstreek is een prachtig glooiende streek met een haast Franse sfeer. Je waant je hier tevens in een andere, vervlogen tijden.
De Voerstreek dankt zijn naam aan het riviertje de Voer, dat zijn naam eveneens aan de meeste dorpen gaf. Dat geldt ook voor Sint-Pieters-Voeren, het kleinste ‘Voerdorp’ en tevens startpunt van de wandeling. Kasteel de Commanderie, waarvan de oudste delen reeds 500 jaar oud zijn, bepaalt samen met de naastgelegen Sint-Pieterskerk de skyline van het dorp. Op het domein van het kasteel ontspringt de Voer.
Bos
Lang blijft de route niet in het dal. Een steile bergweg ontneemt je direct de adem. Steil omhoog betekent echter ook dat je snel kunt genieten van de fraaie vergezichten. In de voorgrond ligt Sint-Pieters-Voeren, op de achtergrond pronkt het spoorwegviaduct van Sint-Martens-Voeren. Na een paar bochten sta je ineens boven in het Vrouwenbos. Beuken, eiken en lariksen bepalen aanvankelijk het beeld. Na wat regendagen betekent dat in de herfst maar één ding: paddenstoelen in alle vormen, kleuren en maten.
Veurs
Na een korte afdaling opent het landschap zich en ontvouwt zich historisch panorama. Fruitbomen, hagen en houtsingels omringen het gehucht Veurs. Hier zie je hoe het landschap er een eeuw geleden overal uitgezien moet hebben en ontdek je hoe schrikbarend veel er helaas in de tijd verloren is gegaan. Vakwerkhuizen maken het plaatje compleet. Alleen de asfaltverharding maakt duidelijk dat je in de 21e eeuw bent.
Een dergelijk historische plek is niet alleen een streling voor het oog, ook tal van dieren profiteren hiervan. Steenuiltjes broeden in de boomgaard, reeën komen ’s avonds uit de dekking om van het malse gras te snoepen. Veel dekking betekent ook een groot aantal kleine dieren, waarop vossen en roofvogels afkomen. Dé ambassadeur van dergelijke landschappen is echter toch wel de das. Deze grote marterachtige graaft zijn holen in de begroeide steilranden van graften en holle wegen.
Chapelle Saint-Anne
In de Voerstreek is de taalgrens nooit ver weg. Loop je het ene moment nog over Nederlandstalig grondgebied, het volgende moment wordt je omringd door zuidelijke Franse klanken. Voor de toerist heeft dat iets charmants, maar voor de bewoners is het bittere ernst. Het gekrakeel begon in 1963 toen de dorpen langs de Voer werden overgeheveld van de provincie Luik naar Belgisch Limburg. De wettelijke voertaal werd daarmee Nederlands, hetgeen tot grote ongeregeldheden leidde. In 1983 viel zelfs de federale regering door de taalstrijd. Nog altijd kun je in de Voerstreek plaats- of straatnaambordjes tegenkomen waarbij de Franstalige, dan wel Nederlandstalige benamingen zijn doorgestreept.
En zo heet Chapelle Saint-Anne ook wel de Sint-Annakapel. De oorspronkelijke kapel stamt uit 1658, maar werd herbouwd aan het begin van de negentiende eeuw. Alleen de kalkstenen zijn nog origineel. Rond de kapel staan lindes. Deze bomen werden reeds door de Germanen aanbeden en stonden symbool voor de godin Freya. Het geloof in heilige bomen werd met de opkomst van het Christendom verboden. Toch verdween de connectie met het geloof nooit helemaal; nog altijd zijn er rond veel kapellen en kruisen lindes aanwezig. Op de voet van de bomen zijn veel vuurwantsen te vinden. Met hun oranje kleur en zwarte tekening lijken ze wel wat op Afrikaanse maskers. De wantsen voeden zich vooral met planten, maar andere insecten zijn zeker niet altijd veilig.
MN18
Na de kapel is er van een wandelpad even geen sprake meer; je wandelt nu heerlijk door de weilanden. Nieuwsgierige koeien kijken verbaasd om, alsof ze nog nooit eerder een mens gezien hebben. Met iedere stap over het zachte gras klim je een stukje hoger en wordt het uitzicht grootser en grootser. Als wandelaar is het hier maximaal genieten, maar het uitzicht is uiteraard ook bijzonder strategisch. Ter verdediging van Luik werd tijdens de Tweede Wereldoorlog een zestig kilometer lange verdedigingslinie opgeworpen, bestaande uit meer dan driehonderd bunkers en acht gemoderniseerde oude forten. Wie goed kijkt, ziet in de bovenrand van de helling de kleine bunkers MN19 en 20. MN18, een observatiebunker, ligt alles behalve anoniem in het landschap en heeft nog altijd de functie van uitkijkpunt, nu voor toeristen. Onder je steekt de kerktoren van Saint-Jean-Sart (Sint-Jansrade) boven de dalrand uit, verder naar links valt de grote kerktoren van Aubel te zien, terwijl je geheel rechts aan de horizon de puinbergen van de voormalige Belgische steenkolenmijnen ontdekt. Een oriëntatietafel wijst je de weg. In de bunker overnachten en overwinteren vlinders, zoals atalanta’s. Een paar honderd meter verder op de route is het wederom raak; aan de rechterkant ligt een vreemde betonnen blokkendoos in een weiland, MN22, gevolgd door MN23 aan de linkerkant.
Met MN23 laat je het oorlogsverleden achter je. Beton maakt plaats voor fruitbomen aan weerszijden van de gravelweg. Na een laatste bos gaat het pad nog eenmaal naar beneden. In de diepte wacht kasteel de Commanderie op je.
Ontvang onze nieuwsbrief
Nieuwste hikes
