Droog
Na een laatste diepe kloof opent het bos zich ineens en sta je zowaar op een stukje heide. De laatste bloemen van de struikheide trekken vlinders, sprinkhanen en andere insecten aan, spinnen zitten op wacht. Een flinke greppel verraadt dat het hier misschien toch minder droog is dan het lijkt. Door de rotsige ondergrond zakt regenwater hier maar moeilijk weg. Daardoor ontstonden juist op de hoogvlakten van de Ardennen uitgestrekte hoogvenen. De meeste van deze venen werden ontwaterd en daarna beplant met eindeloze sparrenbossen. Door het hoge vochtgehalte tieren mossen hier welig. Op hun beurt bieden die weer plaats aan de vele paddenstoelen die hier groeien. De kleverige koraalzwammetjes vallen met hun warmgele kleur al van verre op in het verder groene naaldbos. Hoe moeilijk de bodem hier het water doorlaat bewijst een plas water op het pad. Ogenschijnlijk betreft het een doodnormale regenplas, maar schaatsenrijders en de vegetatie met onder andere pitrus verraden dat het hier altijd nat blijft. Bij nadere beschouwing zwemmen er zelfs salamanders rond!

Na de hoogvlakte zet de daling weer in, ditmaal langs de Chefna, het bescheiden zusje van de Ninglinspo. Op een steile, in de zon gelegen rotswand verraadt geritsel de aanwezigheid van een muurhagedis. Eenmaal de eerste ontdekt, struikel je er daarna haast over. Verder heerst ook hier de rust. In het verleden was dat tijdelijk wel anders. Langs de Chefna zocht men actief naar goud. De hoeveelheden vielen sterk tegen, maar goed ook, want hoe had dit dal er nu anders uitgezien? Alleen een informatiebord en wat steenpuin op de helling vormen de stille getuigen van het verder haast onzichtbare verleden.